Het voordeel van het vergeten.
De boekenweek is weer achter de rug. Hele volksstammen weten daar niets van en willen daar ook niet van weten. Hun zaak!!. Ieder zijn genoegen, denk ik altijd. Voor mij is dat o.a.het boek en daarom is de boekenweek voor mij een soort van Goede Week (al duurt die dan ook vanwege de commercie 10 dagen). En het grote ritueel in die week is het kopen van een boek(je) en het ontvangen van het traditionale boekenweekgeschenk. En dan is het niet zo maar een boek; nee de boekenweek benut ik om een nederlandstalig literair werk(je) (proza of poezie) aan te schaffen. Ik houd die traditie al sinds mijn middelbare schooltijd in ere.
Zo ook dit jaar en ik moet zeggen met een gezegend resultaat, want juist in deze week heb ik weer eens een boek gekocht van Cees Nooteboom nl."s Nachts komen de vossen", een verzameling verhalen. Ik denk dat het een mooie verzameling is.
Maar deze boekenweek deed ik ook een bizondere ontdekking in mijn boekenkast. Ik ontdekte namelijk dat mijn boeken -voorzover ik kan nagaan- allemaal zo goed als nieuw zijn geworden. Eigenlijk stonden ze daar in die kasten maar een beetje werkeloos te dromen, zoals ik dat zelf ook al jaren doe, maar plotseling zijn ze weer levend, weer nieuw geworden. Hoe dat is gekomen? Welnu zo ging het.
Ik was verbluft: "is het zo slecht gesteld met mijn geheugen?" Dat ik de naam van mijn buurman niet meer weet, dat ik soms niet meer weet waar mijn portemonnaie is gebleven of mijn agenda of mijn
bril of gehoorapparaat of wat dan ook, dat ik soms zelfs niet meer weet hoe ik de computer moet starten, daaraan ben ik inmiddels wel gewend, maar dat ik de inhoud van mijn boeken niet meer ken, verdriet mij heel erg.
Ik besloot nog wat steekproeven te doen en pakte "Blokken" van Bordewijk en "Het woud der verwachting" van Hella Haasse, maar wat ik deed, ik herinnerde mij de inhoud niet meer. Dagen was ik in de put, maar tenslotte daagde het weer, toen ik blij bedacht, dat al mijn boeken nu weer als nieuw waren.
Al die vrienden die ik vanaf mijn jeugd in mijn boekenkast heb verzameld, (soms met guldentjes afbetaald bij "mijn" antiqair Lampusiak , wanneer het om tweedehands spul ging) ziet, ze zijn herboren!! Ik kan ze allemaal weer waarderen en ervan genieten alsof ze gisteren in mijn bezit zijn gekomen. Dit is een van die zonnige randjes aan de wolken in de avondschemering van de ouderdom
Ik ga dus weer dolgelukkig aan het lezen.
Maar nu gaan we eerst een wandeling maken : een poging om weèr iets verder te kunnen komen dan de slijterij en de apotheek (die tegenover elkaar gelegen zijn op ca.500 meter van ons huis!!). Het gaat heel langzaam, maar het komt wel. Naar Santiago de Compostella zal ik wel nooit lopen (hoe graag ik dat ooit gewild heb), maar voorlopig zal ik blij zijn als ik straks de blauwe paaltjesroute (ca.2,2 km.)ergens in het Drentse landschap weer kan kuieren.
5 April 2009 at 12:05
Lieve lieve Dromer,
alsof ik in januari 2007 de bui al in de verte zag hangen…..:
http://mrietje.web-log.nl/mrietje/2007/01/het_verloren_pa.html
Waarmee ik niet wil zeggen dat je gek bent, maar waarmee ik je zo zou gunnen dat je t.z.t. in eigen paradijs mag vertoeven, zolang dat paradijs maar licht en inspirerend mag zijn. In de hoop dat je pijn zich nog een tijdje iets beter dan voorheen verborgen houdt.
Geniet dan maar áls je dat kunt van al het ‘nieuwe’.
6 April 2009 at 21:10
Waarom toch zou ik me beperken tot die alledaagse en meestal levenslustige openhartigheden van ‘geheel de Uwe’, Marieke, en niet verder bladeren op haar weblog? En zo heb ik hier een klein half uur zitten lezen, genoten van je schrijfstijl en geestige inborst. Als je je dan toch wilt beperken tot Nederlandse literatuur, kan ik je WSillem-Jan Otten aanraden, zeker diens “Specht en zonen” of het prachtige dagboek “Misschien tot morgen” van Leo Vroman of het zopas verschenen boek van Simeon ten Holt, “Het woud en de citadel”. Anderzijds: je beschikt weer over een kast vol nieuwe boeken, boeken waarvan jevergeten bent dat je ze hebt gelezen en je van dageraad naar dageraad voerden.
7 April 2009 at 21:16
Hartelijk dank, Marius, voor je bezoek aan mijn web-log en voor je waarderende woorden. Mijn gevoel voor taal en taalvormen heb ik kennelijk bij mijn geboorte meegekregen, want ik ben er van jongsafaan mee gekonfronteerd via uiteraard de literatuur.
Ik vind het ook het leuke van zo’n web-log: je kunt er “taal-werk” mee naar buiten brengen.
Mijn dank voor je literaire aanbevelingen. Ik zal er zeker aan denken, maar er liggen nog een aantal (soms dikke) boeken te wachten.
Toen we naar dit huis waar we nu wonen, verhuisden, hebben we ca.800-1000 boeken weggedaan. Heerlijk ! Opgeruimd! Gwlukkig méér ruimte.
Maar nu, vijf jaar later, groeien de stapeltjes weer. Het is dus even: afremmen.
Groeten en sterkte
Jan (dedromer)
8 April 2009 at 09:33
Dát is wellicht een beter idee voor Jan, dat veel dunnere maar zeer mooie dagboek van Leo Vroman: “Vroeger donkerder dan gisteren”, en zeker ook het magnifieke (beroemde) boek van Blaise Pascal, “Gedachten”. Merkwaardig hoe zoiets doorwerkt want dit waren de eerste gedachten toen ik me zojuist hier neerzette en gewoonlijk dan eerst andere paden insla.
Tot tweemaal toe heb ik enkele duizenden boeken verkocht, maar daar heb ik altijd een beetje spijt van gehad hoewel het vanwege de ruimte een onontwijkbare stap was.
De zon schijnt, hopelijk is uw nieuwe dageraad goed begonnen, heeft Marieke al gestofzuigd zodat die reinigende onrust al weer voorbij is en staan er narcissen op uw leestafel. Maar vooral in fysiek opzicht wens ik je sterke dagen, het overige gaat dan immers meer vanzelf.
8 April 2009 at 12:43
Ha, Pascal!
Beter in het Nederlands lezen. In het Frans het het Pensées, en dat doet me toch teveel aan een koffiewafeltje denken.
Lees ze!
9 April 2009 at 12:55
Wonderlijk, Marius, hoe snel in deze dagen de communicatie verloopt: jouw aanbeveling van eergisteren nl. Leo Vr0oman “Vroeger donker dan gisteren”, ligt op dit moment al vóór me op tafel!!
Even op het web naar Bol.com en vandaar naar een antiquair in Deventer en ziehier: zonder één stap buiten de deur.
Het boek nodigt uit om niet te lang met lezen te wachten. Belangrijke factor was wel, dat het een bescheiden boek met een
dito prijsje (2e hands)is.
Vroman ken ik alleen via zijn (soms moeilijke) poezie. Omdat ik die erg mooi vind, wilde ik ook wel een boek (ic.roman )van hem lezen. Bedankt voor de tip! Je hoort nog hoe het bevallen is.)
groeten
dedromer (Jan)
20 April 2009 at 00:58
De Dromer krijgt die hele Leo Vroman niet eens ‘te pakken’, want ik kan het boek niet meer wegleggen.
Fascinerende constateringen, speelse geest en een flitsende elasticiteit.
Bovendien ik hou er altijd wel van als het vroeg donker wordt!
Citaat uit het boek: “Als de hoofdletter F een mens was zou hij zijn evenwicht verliezen, voorover vallen en allebei zijn tanden breken”…….
MEESTERLIJK !!!
24 April 2009 at 23:42
opa, iloveyou!
27 November 2009 at 20:02
Dit stukje heet”het voordeel van vergeten”,nou lieve Jan,vergeten doe ik je nooit meer,en vanaf morgen staat er een boom,ter nagedachtenis aan jou,dus zal iedereen die in dat bos gaat wandelen zien waar jouw boom staat,zo wordt je zeker nooit vergeten,door niemand…………….
28 March 2010 at 00:41
Een jaar geleden schreef je je laatste eigen stuk op deze plek.
En wat is er veel gebeurd… Afgelopen week bedacht ik me dat je nu een boekje zou hebben gekocht, in stille en nieuwsgierige afwachting van het boekenweekgeschenk. Je zou het afgelopen jaar volop genoten hebben van je verzameling, die je als nieuw was voorgekomen.
Je had er vast weer iets over geschreven, je boekenliefde stak je niet onder stoelen of banken.
En zo bedacht ik me ook dat we een maand of twee van mijlpalen gaan passeren. Ons laatste bezoek, het laatste dit, het laatste dat…
Nog eventjes, en het is alles bij elkaar weer een jaar geleden. Niet dat het uitmaakt: ik zal je altijd missen. Maar mensen meten het één en ander nou eenmaal graag af in behapbare brokken. Eén jaar dit, twee jaar dat, drie jaar zus.
D’r is een boel gebeurd. Niet allemaal even vrolijk, maar dat heb je niet altijd zelf in de hand. Maar wat ik dan maar noem “het grote missen” is voorbij. De eerste Kerst zónder, de eerste verjaardag zónder, de eerste noem-maar-op zónder… Er is weer een jaar rond.
Ik zal niet zeggen dat Het Missen nu routine wordt, dat wordt het nooit. Het steekt z’kop op de gekste momenten op. Dat je denkt: ja, dat zou Jan ook leuk hebben gevonden. Of dat je denkt: jammer dattie dat niet meer kan zien, horen, ruiken, voelen….
Maar wat ze zeggen over rouwverwerking (het woord alleen moest verboden worden….): het eerste jaar moet je alles voor de eerste keer een plek geven, moet je alles voor de eerste keer meemaken.
Nou, da’s gebeurd, bijna.
Je hebt nu je eerste boekenweekgeschenk gemist. Er gaan er nog een boel volgen. Maar zolang ik de boekenweek volg zul je niet vergeten zijn. Dit stukje van je zal altijd in mijn geheugen blijven hangen. En daarmee zul je zelf ook altijd aanwezig blijven.
Dromer, het ga je goed, waar je ook bent.
29 March 2010 at 22:22
Nou Paul, Het boekenweekgeschenk lág hier al in huis hoor , evenals de prachtige postzegel van Zwagerman, wat dacht je dan. Weet je Jan is ook mijn Jan, de boekenweek beleefde ik 33 jaar lang mét hem. Ik zou het niet precies weten waar de Dromer is, maar volgens een ‘ingewijde’ loopt hij altijd vlak naast me. En dat geeft me veel vertrouwen en steun.
Fijn trouwens, dat je dit “droomlog” ziet als een plek om even bij hem te zijn. Ook al ben ik dan door jou kortgeleden tot ‘persona non grata’ verklaard en heb je me verbannen van je weblog en van je woning.
De Dromer verbindt ons, in al zijn bescheidenheid. Laat dit een plek zijn om hem in liefde en warmte te eerbiedigen.
30 March 2010 at 08:23
Het Voordeel van vergeten,het is ook zo dat je sommige dingen nooit moet vergeten:We houden van elkaar!!!!!
30 March 2010 at 09:56
Helemaal in de geest van Jan, Monique. Je woorden: zo eenvoudig en zo wijs ! Want Jan was een man, die je ook Nooit wÃlt vergeten !!!
Lieve knuffel Saartje.