Lieve Jan
nog altijd … en zo kom ik altijd opnieuw bij mijn Jan terug, zo is hij nog steeds mijn leermeester in evenwicht op de smalle weg die 'leven' heet – Het Zij Zo.
je marieke
Soave sia il vento
http://www.youtube.com/watch?v=xATbpwHQ6tc
Soave sia il vento
Tranquilla sia l'onda
Ed ogni elemento
Benigno risponda
Ai nostri desir
Het onvoltooide dagboek
December 2008 begon Jan aan een nieuw dagboek, zich realiserend dat hij het wellicht niet vol zou schrijven. Zoals elk van zijn dagboeken begon ook dit laatste dagboek met een gedicht. Deze keer een vers van één van zijn vele favoriete dichters: Rutger Kopland:
uit: de bundel "Toen ik dit zag" van Rutger Kopland (november 2008)
Aan het grensland 1
Je kijkt over het land voor de ontelbaarste keer
in je leven, naar waar het op houdt
je zegt tegen ons, dit is het grensland
het laatst van de aarde hier om ons heen
je zou willen weten wat voorbij dáár is
voorbij het steeds maar weer zichtbare zelfde
je zoekt in de schimmige einder iets als
een gezicht, maar van wat of van waar
je denkt aan je jeugd aan 1 Korrintiërs 13
nu kijken we nog in een wazige spiegel
maar straks staan we oog in oog
Jan schrijft verder op 20 dec. 2008:
"na veel vijven en zessen ben ik toch maar op 16 dec j.l. gestopt met mijn vorige cahier en ben ik dit nieuwe begonnen met een gedicht (een vers behoor ik te zeggen) van Rutger Kopland een dichter die ik zeer bewonder om zijn stijlvolle en diepzinnige gedichten. Ik heb ook kortgeleden zijn nieuwe bundel "Toen ik dit zag" gekocht, waarin dit gedicht voorkomt. Hij kijkt over het "grensland" heen en mijmert over het land daar achter, waar hij vanaf zijn jeugd een Goedertieren God verwacht. Een mooi vers uit een mooie bundel van een gave, soms moeilijk te doorgronden dichter. Ik houd van zijn werk!
Verder heb ik geen benul dat het vandaag zaterdag is en dus morgen zondag. De dagen verglijden onherkenbaar als steeds dezelfde spaties tussen slaapmomenten. Ik weet wel dat het stupide is om het zo te zien, maar het voelt nu eenmaal wel zo aan. Overigens houdt dit geen misprijzen in. Het is te vergelijken met het Rozenkransgebed: een monotone herhaling van "wees gegroet’en" afgewisseld met na elke 10 "onze vader", maar in wezen de drager van een meditatie.’
12 februari: "Volgens mij ga ik steeds onduidelijker schrijven, hoezeer ik ook mijn best doe om tenminste leesbaar te blijven. Maar ik merk dat het mij steeds meer aandacht en moeite kost. Toch maar volhouden, want eigenlijk wil ik tot mijn allerlaatste ademtocht in dit dagboek blijven schrijven.
Gisteren behaalde de Israëlische Kadima partij (rechts) een overwinning in de verkiezingen. De Likoed-partij van Netanyahoe volgde met 1 zetel minder Ook hij is rechts, maar iets minder extreem dan Kadima, m.i. geen gelukkige samenloop met het oog op vrede in het midden-o! [...] zo zal er bijv. een genoegdoening c.q. compensatie moeten worden gevonden voor die Palestijnen die slachtoffer waren/zijn van de vestiging van Israel. Het wordt nog een lange, lange weg die naar mijn mening nóg moeilijker is geworden."
10 maart : "Ik kon van de pijn in mijn rug nauwelijks staan. Lopen niet te ver en te veel ging nog wel, vooral het weekend spande de kroon.
Eigenlijk zie ik tegen alles op, behalve tegen doodgaan. Het lijkt me de enige uitweg uit de pijn en de eenzaamheid van dit bestaan waaronder ik nu lang genoeg heb geleden! Ik weet wel dat ik met alle geluk en welvaart die ik heb, mij moet schamen om dit te zeggen, maar naast gelukkige momenten loopt een draad van onmenselijke pijn die ik moeilijk te dragen vind. De dood wandelt met je mee, niet alleen nu, dat heeft ie altijd gedaan, maar nu dichterbij en met meer zekerheid. Ik ben me daar altijd bewust van geweest en misschien ben ik daarom niet bang voor de dood, die ik meer als een ‘maatje’ zie, als een bevrijder uit het menselijk lijden."
1 april: "Mijn vulpen wordt steeds onhandelbaarder, dat is wel lastig, ik wil voor mijn dagboek liever geen balpen gebruiken. Een balpen is een wegwerp-artikel. Maar als mijn vulpen zo doorgaat, moet ik hem toch vervangen en daar is het probleem, want is een nieuwe nog wel de moeite waard? Ik denk van wel"
13 april: "Het is vroeg in de morgen, maar de vogels beginnen te fluiten. Ik had ook wel zin om mijn mensengeluid te laten horen, maar het is dit geluidloos schrijfsel geworden."
22 april: "Het is goed mis met mijn skelet. Ik wist wel dat het erg was, maar zó erg en zo uitgebreid.
Mijn God, ik sta klaar, na mijn ernstige ‘pelgrimage’ van bijna 80 jaar. Ontferm U over Marieke en onze kinderen. Ik hou zo van ze!- "
25 april: "Ik denk veel aan mijn sterven, het kan niet ver weg zijn, ik voel dat ik zwak ben. Er staat prachtige muziek op: Liederen van Schumann en "Wie zwei blauwe Augen" van Mahler hoor ik. Denk niet dat ik vandaag nog buiten kom"
4 mei: "Ik schrijf niet meer, ik kriebel maar wat, desondanks blijft de inhoud wel zinnig, lijkt me zo. Ik schrijf zo lang mogelijk door, ik kan niet anders! Het voelt heel vreemd aan om zo dicht bij de dood te staan, voor mij niet angstig. De dood is diegene die ooit 64 jaar geleden mijn moeder heeft meegenomen naar een plek waar ze zich gelukkig voelt"
8 mei: "Gelukkig kan ik nog schrijven. Ook lees ik nog veel, maar iedere dag ontvalt er wel een functie: de "Elckerlijc" wordt werkelijkheid."
27 mei: "Vanmiddag lang op mijn plek in de binnentuin gezeten. Was goed vol te houden. Mijn spieren blijven een pijnlijke rol spelen, ik denk er over om de spieren te laten voor wat ze zijn. Ik snap het niet meer."
30 mei: "Ik neem de beslissing dat ik zelf mijn leven beëindig. Dat betekent overleg met arts en 2 deskundigen en al of niet met instemming: Mijn besluit!
Fiat van de "wijze mannen". Verdere planning, het lukt me niet meer om te schrijven.
… – crematie- "
Bijna alles had bij Jan wel een betekenis: Zo ook de bladwijzer in het dagboek: eentje van het (International Fund for Animal Welfare) IFAWmet de tekst:
"Een toevluchtsoord dat hoop biedt in een wrede wereld" -hij kon het leed dat mensen elkaar aandoen al niet aan, maar hij kon absoluut geen dieren zien lijden.
Als ik je – wie zal het weten – weer zie Jan, dan draaien we eerst maar weer eens als van ouds een shagje en babbelen we weer wat over gedichten.
En tot zolang gaan we in alle harmonie ieder onze ‘eigen’ weg in vrijheid, want dát hebben we elkaar met hart en ziel beloofd, je wilde niet vastgehouden blijven, je wilde je wegen in vrijheid gaan.
Jan begon -in mijn armen-, na een ‘vertraging’ van vier dagen ‘De Overtocht’ op 5 juni, ik mocht zijn ‘veerman’ zijn…..elders vloeiden tranen…….
De crematie-plechtigheid vond in liefde plaats op 10 juni 2009.
marieke
Het voordeel van het vergeten.
De boekenweek is weer achter de rug. Hele volksstammen weten daar niets van en willen daar ook niet van weten. Hun zaak!!. Ieder zijn genoegen, denk ik altijd. Voor mij is dat o.a.het boek en daarom is de boekenweek voor mij een soort van Goede Week (al duurt die dan ook vanwege de commercie 10 dagen). En het grote ritueel in die week is het kopen van een boek(je) en het ontvangen van het traditionale boekenweekgeschenk. En dan is het niet zo maar een boek; nee de boekenweek benut ik om een nederlandstalig literair werk(je) (proza of poezie) aan te schaffen. Ik houd die traditie al sinds mijn middelbare schooltijd in ere.
Zo ook dit jaar en ik moet zeggen met een gezegend resultaat, want juist in deze week heb ik weer eens een boek gekocht van Cees Nooteboom nl."s Nachts komen de vossen", een verzameling verhalen. Ik denk dat het een mooie verzameling is.
Maar deze boekenweek deed ik ook een bizondere ontdekking in mijn boekenkast. Ik ontdekte namelijk dat mijn boeken -voorzover ik kan nagaan- allemaal zo goed als nieuw zijn geworden. Eigenlijk stonden ze daar in die kasten maar een beetje werkeloos te dromen, zoals ik dat zelf ook al jaren doe, maar plotseling zijn ze weer levend, weer nieuw geworden. Hoe dat is gekomen? Welnu zo ging het.
Het begon midden in de boekenweek toen ik met mijn nieuwe aanwinst thuisgekomen, onmiddellijk mijn boekenkast begon na te kijken. Ik had namelijk dat boek gekocht van Cees Nooteboom, een schrijver die ik zeer bewonder, en bedacht me dat ik nòg enkele boeken van hem moest hebben. En ja hoor,! Zijn eerste werk "Phillip en de Anderen" (1947) prijkt in mijn boekenkast, naast "Rituelen" en "Allerzielen"( 1990).Ik kon het niet nalaten "Allerzielen" weer eens ter hand te nemen. Ik herinner me vaag dat ik indertijd (zo’n 15 jaar geleden) dat boek achter elkaar heb uitgelezen en ik bladerde het nu door, maar tot mijn verbazing kwam de inhoud mij zo goed als onbekend voor: er was nauwelijks verschil met het boek, dat ik zojuist gekocht had en dat ik nog niet kende. Het werk "Allerzielen" was nu weer nieuw voor mij geworden.Ik was verbluft: "is het zo slecht gesteld met mijn geheugen?" Dat ik de naam van mijn buurman niet meer weet, dat ik soms niet meer weet waar mijn portemonnaie is gebleven of mijn agenda of mijn
bril of gehoorapparaat of wat dan ook, dat ik soms zelfs niet meer weet hoe ik de computer moet starten, daaraan ben ik inmiddels wel gewend, maar dat ik de inhoud van mijn boeken niet meer ken, verdriet mij heel erg.
Ik besloot nog wat steekproeven te doen en pakte "Blokken" van Bordewijk en "Het woud der verwachting" van Hella Haasse, maar wat ik deed, ik herinnerde mij de inhoud niet meer. Dagen was ik in de put, maar tenslotte daagde het weer, toen ik blij bedacht, dat al mijn boeken nu weer als nieuw waren.
Al die vrienden die ik vanaf mijn jeugd in mijn boekenkast heb verzameld, (soms met guldentjes afbetaald bij "mijn" antiqair Lampusiak , wanneer het om tweedehands spul ging) ziet, ze zijn herboren!! Ik kan ze allemaal weer waarderen en ervan genieten alsof ze gisteren in mijn bezit zijn gekomen. Dit is een van die zonnige randjes aan de wolken in de avondschemering van de ouderdom
Ik ga dus weer dolgelukkig aan het lezen.
Maar nu gaan we eerst een wandeling maken : een poging om weèr iets verder te kunnen komen dan de slijterij en de apotheek (die tegenover elkaar gelegen zijn op ca.500 meter van ons huis!!). Het gaat heel langzaam, maar het komt wel. Naar Santiago de Compostella zal ik wel nooit lopen (hoe graag ik dat ooit gewild heb), maar voorlopig zal ik blij zijn als ik straks de blauwe paaltjesroute (ca.2,2 km.)ergens in het Drentse landschap weer kan kuieren.
In Morpheus’ armen.
Vandaag wil ik eens een apologetisch (verdedigend) stuk schrijven over mijn matineuse levenswandel, die kennelijk enige weerstand in mijn omgeving oproept, met name bij notoire langslapers en luilakken, die zich naar mijn mening kennelijk op de vingers getikt voelen door mijn handel en wandel tijdens het hanengekraai. (Deze openingszin zou zonder meer in het jaarlijkse nationale dictee der Nederlandse Taal kunnen worden opgenomen.)
.
Wanneer men in alle vroegte het levenslicht mocht aanschouwen, wanneer voorouders van beide zijden uit het gilde van nijvere handwerkers zijn voortgekomen, wanneer men zijn leven lang de vreugden van de morgenstond heeft kunnen smaken, wanneer men uit ervaring weet dat deze morgenstond goud in de mond heeft, zoals het spreekwoord zegt, dan…ja dan, begroet men des morgens het ochtendlicht met vreugde en springt men blij van zin uit het bed, dat zijn verkwikkende werking heeft gedaan en tot de avond weer onbeslapen kan blijven (tenzij ouderdom en arbeidzaam verleden een aanvullende siesta noodzakelijk maken).
.
Altijd in mijn leven ben ik een bewonderaar van zonsopgang geweest en gebleven.
Bij zonsopgang lag ik als zuigeling reeds rustig spelend met mijn teentjes 
en kraaiend naar mijn omgeving te wachten op het smakelijk ontbijt, dat mijn moeder mij wist te bieden. Als schooljongen en latere leerling stortte ik mij al in de eerste morgenuren op mijn huiswerk en wanneer ik later in mijn beroepsleven voor moeilijker problemen kwam, waren de ochtenduren het meest geschikt om deze op te lossen. Zo leerde ik het goud van de morgen te waarderen en de morgenster met vreugde te begroeten.
.
En geeft ook de hele natuur niet aan wat het natuurlijke of biologische ritme is? In de morgen komt het licht op over ons en onze geest en nodigt uit om vrij en blij weer het leven te hernemen en des avonds daalt de deken van duisternis over ons en onze geest om ons tot rust te brengen. Daarom kraait de haan in de morgen en kwinkeleren alle vogels uit volle borstjes. Loop in de morgen de stad eens uit en geniet in de vrije natuur van de frisheid van een nieuwe dag!! Of begin de nieuwe dag met een duik in het heerlijke water en voel de draagkracht van het zilte sop.
…
Maar nee, het leger van luilakken en langslapers rukt op. 
Met hun vermoeide, bleke gezichten staren ze, slaperig nog, naar het frisse pluk-de-dag-volk, dat vroeg opstaat en aan de gang gaat. In tegenstelling tot het vroege volk gedragen deze slaapliefhebbers zich lui en loom, zijn ongemakkelijk en humeurig, snauwen en grauwen naar hun meest dierbare medemensen en komen maar langzaam, heel langzaam op gang. En daarmee moeten we dan de toekomst bouwen!!!
Met hun vermoeide, bleke gezichten staren ze, slaperig nog, naar het frisse pluk-de-dag-volk, dat vroeg opstaat en aan de gang gaat. In tegenstelling tot het vroege volk gedragen deze slaapliefhebbers zich lui en loom, zijn ongemakkelijk en humeurig, snauwen en grauwen naar hun meest dierbare medemensen en komen maar langzaam, heel langzaam op gang. En daarmee moeten we dan de toekomst bouwen!!!……….
Ik weet dat dit een oeroud patroon is, dat ook ik niet kan doorbreken. Maar toch probeer ik met mijn voorbeeld, mijn lieve woorden enige verandering aan te brengen, maar schampere opmerkingen en smadelijke schimpscheuten vallen mij ten deel.
………
EN TOCH …..blijf ik in alle vroegte het frisse zwembad opzoeken, verwen ik daarna mezelf met een sober, 
maar gezellig ontbijtje, waar ik, al krant-lezend, een uur mee vul en begin ik daarna aan mijn dagelijks toilet. We zijn dan toch nog gelijk klaar om aan de dag te beginnen.
Ziezo.
Na 7 maanden eindelijk weer te water gelaten!!
Langzaam, maar zeker!!Graag willen zwemmen, een heerlijk verwarmd zwembad (letterlijk)naast de deur hebben en niet kunnen zwemmen (om verschillende redenen), kijk, dat is een kwelling. En die kwelling is nu, na ongeveer zeven maanden, voorbij.
Vanmorgen zijn we, dolenthousiast, het zwembad in geplonst.
We hadden het hele bad voor onszelf, want overdag moeten de meeste bewoners hier werken, behalve wij (en nog een paar). Wij hebben ons portie van het arbeidzame leven gehad en leven nu van de restjes. Lekker toch?
Het werd wel tijd, hoor!! We kunnen thuis wel dagelijks onder de douche of in bad, maar er gaat toch niets boven de ruime douches in het zwembad en daarna een sprong in het zilte chloorwater.
Zie hiernaast hoe "Pa Pinkelman en tante Pollewop" genieten !!
De vlekken op het water zijn geen vetvlekken, maar spelingen van het kunstlicht en het roerige wateroppervlak.
Ja, ziekte, malaise, plasproblemen zijn opgelost en vergeten, er wordt nu weer gezwommen. Er blijven alleen nog wat "rest-kwaaltjes", maar ook daar wordt aan gewerkt; ze zijn van langere termijn. Dat konden we al onmiddellijk merken, want na een paar baantjes (!),
was ik doodmoe en na twintig minuten hebben we het droge weer opgezocht. 
Maar…….YES, WE CAN"!! En we zetten door: eerst lopen, dan zwemmen, dan fietsen en misschien weer naar de sportschool (maar dan moet Jantje eerst weer zindelijk zijn!).
Je zult begrijpen, dat wij nog steeds heel gelukkig zijn met dit zwembad "in huis".
De rest van deze dag hebben we ons hééél rustig gehouden.
Oh ja, nog gefeliciteerd met de nieuwe president van Amerika. Ik hoop, dat hij nog lang leeft, dat hij kan waarmaken wat hij belooft en dat zijn fans hem trouw zullen blijven. Ik vind zijn belangrijkste taken : troepen weg uit overzeese gebieden, matiging in de ruimtevaartprojecten. Hij houdt dan een fors kapitaal over en dat kan ten goede komen aan een goed zorgverzekeringssysteem voor alle Amerikanen. En misschien kan er nog iets extra’s af voor zijn geboortegrond (Afrika).
G.. bless America, ons zwembad en mijn dierbaren
dedromer
2009 : daar gaan we weer!!
Ja, lieve mensen, daar gaan we weer.
Vanmorgen heb ik de vuilniszak met alle rommel uit 2008 in de vuilcontainer gegooid: "Die zien we nooit meer terug", zong ik daarbij (want in goede stemming fluit of zing ik!). Thuis gekomen heb ik een schone vuilniszak in de vuilnisbak gedaan met bovenstaande gedachte :daar gaan we weer. En zo verklaar ik het nieuwe jaar voor geopend.
En eigenlijk gebeurt er niks nieuws behalve dan, dat de kalender voor de 2009ste keer weer op 4 januari staat. (Dat is niet helemaal waar want onze jaartelling (de gregoriaanse..) begon pas in de 11e eeuw. Vandaar.) Maar voor de rest gaat alles weer gewoon door. Morgen weer naar de dokter, overmorgen even naar het postkantoor, daarna weer een keer naar de specialist enz. enz. enz. Alleen het jaar is nieuw, is dat nou alles?
O ja, je kunt natuurlijk ook met NIEUWE moed beginnen aan het nieuwe jaar .
Ik kies voor het laatste en houd het daarbij.
Vanmorgen vroeg (en dan heb ik het over 05.30uur) heb ik een aardige gedichtenbundel gelezen: "Poetisch Rotterdam"
Het omvat een wandeling door Rotterdam-centrum, gelardeerd met gedichten van verschillende jonge (en een paar oudere)Rotterdamse dichters. Je komt Rien Vroegindeweij tegen en Jules Deelder, Maar ook een kleine bijdrage van Paul de Leeuw. Ik wist niet dat ie Rotterdammer is en nog minder een "dichter". Het boekje is voorzien van heel mooie foto’s. De gedichten zijn niet allemaal even "sterk" en dat is wel jammer. Maar Rotterdam is nu eenmaal een stad die niet zó rijk is aan dichters en schrijvers, meer rijk aan sjouwers en brekers én slimme zakenlieden. Maar wijs me de stad waar ooit de vuilniswagens beschreven waren met gedichten??Waar werd ooit de grote Desiderius Erasmus geboren, de schrijver van "de Lof der Zotheid". 
Als kind heb ik nog voor zijn geboortehuisje gestaan, maar dat is in 1940 door…..nou ja, genoeg daarover!!
Rotterdam heeft een literaire traditie en nu dit leuke boekske
Literatuur kan me, net als de schilderkunst en de muziek, nog steeds immens boeien.
Gelukkig maar, want ik denk toch dat die levengebieden de vrienden zijn, die het langst bij je blijven.
Wat gezondheid betreft, krabbel ik er langzaam maar zeker wel weer bovenop. Ik kom al wat verder dan het rondje rond het huis. Maar langer dan een uur of vier tot zes wil ik nog niet van huis, ook al heb ik voldoende sanitaire voorzieningen in mijn koffertje en in de auto!! Het blijft nog even sukkelen. Zo heb ik ook de oudejaarsbijeenkomst bij ons op het dakterras voorbij moeten laten gaan. Het was me echt te druk en te veel. Toch wil ik zoveel mogelijk in beweging blijven om niet helemaal te verpieteren.
En dus : still going strong!!
dedromer
tweeduizend en negen
de dromer wenst iedere bezoeker van zijn weblog
van harte VREDE EN WIJSHEID toe voor 2009!!!!!!!!
wie ‘t kleine niet eert, is het grote niet weerd.
Onze voorouders hadden toch wel rake gezegden waarmee ze zich door de wereld van alledag konden heen slaan. Zo kun je bovenstaand spreekwoord mooi gebruiken om je stukkie op het web te beginnen wanneer je helemaal niks anders weet. Je kunt er ook mee aangeven dat je alleen maar pietluttigheden te melden hebt, die je zelf toch wel de moeite waard vind. Zo ook het volgende:
Begin deze week kocht ik zomaar ineens een nieuwe bundel poezie van Rutger Kopland, een dichter wiens werk ik graag lees en die ik dan ook heel erg bewonder. Het boekje is klein, maar erg mooi uitgevoerd. Ik mag dat wel, dat soort kleine bizonderheden.
Uit deze poeziebundel heb ik een vers gekozen, waarmee ik mijn nieuwe dagboek-schrift begin. Ook dat is zo’n klein historisch feitje, dat niemand interesseert, maar voor de betrokkene interessant kan zijn.
Deze week ben ik ook aan een nieuw schrift begonnen voor mijn dagboek.Ik schrijf namelijk al sinds mijn 12e jaar een dagboek. Dat begon met het bombardement van Rotterdam. Helaas zijn de eerste 10 jaren verdwenen dank zij de onnadenkende opruimwoede van een achteloze stiefmoeder, die hopelijk nu in het hiernamaals zal inzien wat voor leed ze daarmee aan een jonge mens berokkend heeft.
Van de laatste 35 jaren moet ik alle delen nog hebben en aangezien ik (ongeveer) voor elke drie jaar
een dictaat-cahier nodig heb, moeten er dus in de kelder zo’n 10 of 11 delen liggen. Ik weet het niet want ik heb de kist waarin ze zich bevinden in geen 5 jaar meer geopend, Wel spannend, hè?!
Een volgend wereldschokkend gebeuren heeft te maken met mijn blonde lokken, die sinds jaar en dag vanaf mijn geboorte zijn verdeeld in een linker en rechter helft, maar wel zo dat de linker helft korter en de rechter helft langer is. De scheiding tussen beide delen ligt aan de linkerzijde van het midden van mijn schedel. EN DIE SCHEIDING IS NU VERPLAATST!! Naar het midden wel te verstaan. Links en rechts daarvan dienen van nu af aan dezelfde hoeveelheid haren te liggen. Zelf vind ik het niets, maar dan ook niets uitmaken, want sinds mijn komst op deze aarde heb ik nog nooit boven op mijn hoofd gekeken. Niet écht tenminste, want bovenop iets kijken doe je vanuit een vogelpositie en niet via een spiegel!!
En dan natuurlijk het jaarlijks ritueel van de kerstkaarten, Ze stromen binnen (en naar buiten) en ik probeer voor iedereen, oud of jong, arm of rijk, een plaatsje te vinden want de kaarten blijven minstens tot na nieuwjaarsdag hangen (of staan). Na die dag gaan de meeste kaarten (sneeuwlandschapjes, kerststalletjes, kerstmannetjes, kerstballen, mistletoe etc.etc.) de papierversnipperaar in.
Enkele zeer mooie exemplaren bewaar ik en gebruik ik als boekenlegger. Jaren later kan ik in een boek zulke kaarten nog tegenkomen, zoals die kaart uit Brazilie uit 1962 of de kaart uit 1971 met de Santa Famiglia uit Barcelona. Het is wel een verrassing wanneer je een boek pakt en zo’n oude kaart tegenkomt.
En straks is het weer kerstmis: vredesfeest of vreetfeest?
We proberen er iets moois en vooral rustigs van te maken: vrede op aarde!!!!